O studentima, korporativnoj besparici i životnim izazovima
|
Kao građanka Tuzle, dajem sebi za pravo da ponašanju čelnih ljudi Opštine Tuzla pripišem epitet vrhunskog bezobrazluka, pri tom mislim konkretno na načelnika Jasmina Imamovića, i šefa 'Službe' Safeta Husanovića |
|
Odgovor jedne bh. firme jednom bh. studentu
Edukacija mladih je najmoćnije oružje koje se može iskoristiti za promjenu i napredak jednog društva, regiona, pa čak i svijeta. Naravno, to u velikoj mjeri zavisi od usmjeravanja tog obrazovanja, njegovog kvaliteta, kao i profesionalne asistencije učenih ljudi (čitaj: profesora i saradnika), ali i podrške okoline. Obrazovanje, haman, treba da služi onome ko ga koristi, dakle studentu, ali neću ići u pravcu o kojem ću vrlo rado nekom drugom prilikom, nego ću se vratiti na studente kao budućnost ovoga ali i svakog drugog društva.
Putujemo u Evropu
Zadnjih pet godina, Omladinska informativna agencija BiH (OIA) i studentski klub Munja uz podršku Robert Bosch Fondacije, Balkan Trust for Democracy i drugih partnera, organizuju projekt ‘Putujemo u Evropu’ za najuspješnije studente završnih godina i apsolvente fakulteta univerziteta/sveučilišta u Bosni i Hercegovini, u kojem je do sada učestvovalo 137 studenata iz cijele Bosne i Hercegovine. Projekat je motivisan evidentnim neiskustvom mladih u poznavanju Evropskih zemalja o čemu u prilog govori i porazna statistika prema kojoj 33 posto mladih nikada nije bilo van zemlje, velika većina je najčešće posjećivala samo susjedne države, a 40 posto mladih danas ne posjeduje pasoš. Mladi ljudi koji sada studiraju na univerzitetima u BiH i koji bi trebalo da budu nosioci razvoja ove zemlje u godinama i decenijama koje dolaze, silom društvenih prilika nisu imali mogućnosti da proteklih godina putuju, a mnogi jedva da su vidjeli još neki grad osim rodnog.
Projekt ‘Putujemo u Evropu 2012′ osigurava za 27 najboljih bh. studenata: 22-dnevnu InterRail kartu za besplatnu vožnju evropskim vozovima, putno osiguranje, ISIC karticu, učešće na specijalnom otvaranju programa u Berlinu, te džeparac od 125 eura. Obzirom da OIA teži cilju da na ovo epsko putovanje pošalje što veći broj uspješnih studenata, a sredstva kojima raspolažu su ograničena, učesnici programa/stipendisti su ohrabreni na traženje dodatne podrške od strane BH institucija i kompanija. Sve te institucije i kompanije bi dobile status sponzora ovog projekta, te bi bile promovisane na internet prostoru organizatora projekta, u medijskim nastupima koji bi uključivali i posebne TV emisije o projektu, kao i prilikom realizacije promotivnih projekata za mlade u BiH početkom jeseni 2012. godine.
Kako da putujemo u Evropu?
Ko pomaže studente u BiH
Pored toga, totalno sam/smo zanemarila/li varijablu ignorancije opština iz kojih dolaze stipendisti, nadležnih ministarstava obrazovanja, matičnih fakulteta i univerziteta, te institucija za visoko obrazovanje kojima se mobilnost studenata nalazi na vrhuncu liste prioriteta; tako iz Univerziteta u Tuzli i Univerziteta u Sarajevu nisu htjeli ni da razgovaraju na temu. Studentski Parlament Univerziteta u Sarajevu, koji pored donacija svake godine od svakog studenta Univerziteta uzme po 5 KM i predstavlja se krovnom institucijom svih studenata na Univerzitetu u Sarajevu, jednostavno ne može podržati TAKVE projekte, a Agencija za razvoj visokog obrazovanja i osiguranje kvaliteta Bosne i Hercegovine nije se udostojila napisati niti (negativan) odgovor studentu, koji se nalazi na njihovoj listi certificiranih eksperata, i koji daje preporuke za poboljšanje kvaliteta studijskih programa u Bosni i Hercegovini, a najvjerovatnije će biti sklonjen s te liste nakon objavljivanja ovog teksta, na što sam itekako spremna.
Hladno su odbijeni i zahtjevi upućeni: Federalnom Ministarstvu obrazovanja i nauke, Ministarstvu za obrazovanje, nauku i mlade Kantona Sarajevo, Ministarstvu obrazovanja, nauke, kulture i sporta Tuzlanskog kantona, Direkciji za Evropske integracije, kao i zahtjevi upućeni ambasadama Njemačke, Austrije, Norveške, Velike Britanije…
Oj Tuzlo, žalosna ti majka
Kao građanka Tuzle, dajem sebi za pravo da ponašanju čelnih ljudi Opštine Tuzla pripišem epitet vrhunskog bezobrazluka, pri tom mislim konkretno na načelnika Jasmina Imamovića, kao i šefa Službe za razvoj, poduzetništvo i društvene djelatnosti, gospodina Safeta Husanovića, koji su, nakon podnesenog zahtjeva i dvadeset dana pozivanja pomenute ‘službe’ gdje je obećano da ‘oko toga ne bi trebalo biti problema’, te da će se javiti sa odgovorom i detaljima, preko sekretarice su jednostavno odgovorili da ‘ne finansiraju TAKVE projekte’.
Jasmin Imamović i mikrofonsko pomagalo
Posebno je zanimljiva činjenica da mene, porijeklom iz Tuzle i sa mjestom prebivališta u Opštini Tuzla, u roku od dvanaest sati od trenutka online podnošenja zahtjeva, lično poziva načelnik Opštine Živinice, gospodin Hasan Muratović, sa kojim dogovaram sastanak već sljedeći dan, na kojem gospodin načelnik odlučuje da će me podržati sa 300 KM, što uopšte nije bio dužan, obzirom da ne živim na području njegove Opštine, niti sam nekada imala bilo kakve veze sa Opštinom Živinice.
Hvala
I na kraju ove farse, mogu samo reći da žalim što sam uopšte konkurisala za ovu stipendiju, ali se također i radujem što ću, zahvaljujući dobrim ljudima, ipak obići Evropu na način kako to jedan uspješan student i zaslužuje. Stoga se u svoje i u ime svojih kolega zahvaljujem ponajprije našim roditeljima i članovima uže i šire porodice, kao i prijateljima, a zatim i Opštini Živinice, Fakultetu za kriminalistiku, kriminologiju i sigurnosne studije, Tuzlanskoj pivari, Radio Kameleonu, Deling-u, Leftor-u, E-novinama, Hypnex-u, Conel Company-u, Tehnograd Company-u, i ostalim kompanijama i dobrim ljudima koji su uvidjeli potrebu svoje podrške najboljim bosanskohercegovačkim studentima.
